6.2. Podstawowe obiekty systemów ogrzewania płaszczyznowego<br>

## 6.2. Podstawowe obiekty systemów ogrzewania płaszczyznowego

### 6.2.1. Podłoga grzewcza

Stosowane w programie pojęcie powierzchnia grzewcza (skrót PG) oznacza jeden obieg (lub inaczej mówiąc obwód, pętlę) ogrzewania płaszczyznowego, a więc fragment podłogi lub ściany ogrzewanej pokryty jedną pętlą rury, wychodzącej z rozdzielacza i powracającej do rozdzielacza. W związku z tym, jeśli np. zostanie przekroczona maksymalna długość rury i występuje konieczność podzielenia obwodu na mniejsze odcinki, w programie jest to realizowane poprzez podział PG na części.

! Powierzchnia grzewcza nie oznacza zawsze pojedynczej płyty z jastrychu pływającego wraz z zatopionymi w niej rurami grzewczymi, oddzielonej od ścian i innych płyt dylatacjami. W ramach jednej płyty może bowiem występować kilka obwodów, a więc kilka PG. Jeżeli dany obwód ma stanowić konstrukcyjnie oddzielną płytę podłogową, należy go wydzielić z użyciem podziału z dylatacją. Podział bez dylatacji umożliwia wprowadzenia kilku obwodów w ramach jednej płyty podłogowej.

Element typu „Podłoga grzewcza” wstawiany jest tylko na arkusz typu „Rzut” i umieszczany jest w obszarze pomieszczenia. Domyślnie program wstawia PG na całą powierzchnię pomieszczenia. Po kliknięciu prawym klawiszem myszki na opisie PG pojawia się rozwijane menu, w którym można wybrać polecenie: „Zmień typ na swobodnie modyfikowalną”. Powoduje to powstanie na krawędziach podłogi „węzłów” , za pomocą, których można zmieniać kształt i wielkość podłogi w pomieszczeniu. Czynność tą należy wykonywać tylko w szczególnych przypadkach.

Kolorowy trójkąt w dolnym rogu każdej powierzchni grzewczej w pomieszczeniach oznacza grubość konstrukcji podłogi. Domyślnie w wyglądzie elementów zaznaczona jest opcja rysowania „Oznaczenia grubości konstrukcji podłogi”. W rogu każdej PG pojawia się oznaczenie w postaci trójkąta, którego kolor zależy od wyznaczonej przez program lub narzuconej przez Użytkownika konstrukcji podłogi.

Można na rysunek dodatkowo wprowadzić legendę, która ułatwi wzrokową orientację w oznaczeniu (patrz rozdział 6.4.)

Przycisk w pasku narzędzi „Płaszczyznowe”:

Wygląd na ekranie (rzut):

Dane elementu „Podłoga grzewcza”:

Symbol pow. grzewczej

Pole tekstowe. Symbol powierzchni grzewczej ma charakter opisowy i służy do jej identyfikacji podczas edycji i w tabelach wyników. Domyślnie jest przyjmowany symbol identyczny jak symbol pomieszczenia. W przypadku występowania kilku PG w jednym pomieszczeniu program dodaje do nazwy kolejne litery alfabetu (np. Pokój_a, Pokój_b, itd.). Można w to miejsce wpisać dowolny inny symbol.

W pomieszczeniu

Pole wyboru. Symbol pomieszczenia, w którym znajduje się PG. Program automatycznie przypisuje PG do pomieszczenia lub symbol może zostać wpisany w tabeli danych.

Typ PG

Pole wyboru. Możliwość wyboru z listy typu PG. Domyślnie przypisana jest standardowa, po zmianie typu, zmianie ulegają również pola w tabeli danych. W programie występuje pięć typów PG:

- „Standardowa” – jest to powierzchnia grzewcza z jedną wężownicą, liczona na zasadach ogólnych. Ten typ PG przypisywany jest nowo wstawianym powierzchniom,

- „Ogrzewana przyłączami” – rodzaj ten umożliwia zdefiniowanie PG nie posiadającej własnego obwodu (np. w przedpokoju), która będzie ogrzewana przewodami tranzytowymi prowadzącymi do pozostałych PG. Taka PG nie posiada możliwości podłączenia przyłączy, a jeśli była już podłączona, prowadzące do niej przyłącza zostaną rozłączone,

- „Z ogr. temp. powrotu” – jest to powierzchnia posiadająca jeden obwód (wężownicę) jak typ standardowy. Różnica polega na tym, że jest ona podłączana do sieci wysokoparametrowej i z tego względu na powrocie musi być umieszczony ogranicznik temperatury powrotu. Podczas obliczeń tego typu pętli dopuszczalne jest znaczne wychłodzenie (program nie bierze wtedy pod uwagę wartości dopuszczalnych schłodzeń z katalogu lub danych ogólnych),

- „Wieloobwodowa” – jest to powierzchnia, w której w ramach jednej PG układana jest więcej niż jedna wężownica. Podczas obliczeń uwzględniane jest założenie, że wszystkie obwody mają jednakową długość oraz spadek ciśnienia (PG zalecane do stosowania na bardzo dużych powierzchniach, np. w halach zamiast podziału jednej standardowej PG).

- „Bez rur” – jest to powierzchnia, która w swojej konstrukcji nie zawiera rur grzewczych, natomiast posiada pozostałe elementy systemu o.p (izolację, wylewkę i inne). Taki typ PG należy deklarować pod szafą, wanną. Zadeklarowanie takiego typu PG pozwala na ujecie elementów wchodzących w jej konstrukcję do zestawienia materiałów.

ti/qi [°C]

Pole liczbowe. Temperatura wewnętrzna pomieszczenia, przepisana z danych pomieszczenia. Pole to nie może być edytowane z poziomu PG. W celu zmiany ti/qi należy przejść na zakładkę „Konstrukcja” i zmienić ti/qi w danych pomieszczenia.

ti/qi poniżej [°C]

Pole liczbowe. Temperatura poniżej. Mogą tutaj wystąpić 2 sytuacje:

- Jeśli w danych pomieszczenia „ti/qi poniżej” nie została określona, to jest tutaj wyświetlona wartość domyślna zadeklarowana w danych ogrzewania płaszczyznowego i może być edytowana z poziomu PG. Rozwiązanie takie umożliwia zróżnicowanie „ti/qi poniżej” w ramach PG należących do tego samego pomieszczenia, gdy np. część jest podpiwniczona a część nie.

- Jeśli w danych pomieszczenia „ti/qi poniżej” została określona, to wartość w danych PG będzie przepisana z danych pomieszczenia i nie podlega edycji. W celu jej zmiany należy przejść na zakładkę „Konstrukcja” i zmienić „ti/qi poniżej” w danych pomieszczenia lub ewentualnie ją skasować (wpisując „-”).

Qpg/Fpg [W]

Pole liczbowe. Część zapotrzebowania na ciepło pomieszczenia przyporządkowana danej powierzchni grzewczej. Wartość w nawiasach (auto) oznacza, że wielkość ta zostanie określona automatycznie przez program podczas rozdzielania wartości Qop/Fop pomiędzy dostępne w danym pomieszczeniu PG. Jeśli w danych pomieszczenia w polu „Rozdział Qop/Fop ...” jest ustawione (auto), czyli strata jest rozdzielana na poszczególne PG automatycznie, w danych PG pole Q/F nie podlega edycji.

W przeciwnym wypadku, (gdy zadeklarowany jest ręczny rozdział Qop/Fop w pomieszczeniu) można w danych PG to pole edytować – narzucić moc, jaką ma dawać PG.

Pow. zabud. bez rur [m2]

Pole liczbowe. Powierzchnia zabudowana nie pokryta rurami ogrzewania podłogowego, pokryta natomiast np. wbudowanymi na stałe meblami, wanną lub wyłączona z ogrzewania z innych przyczyn. Ta powierzchnia zmniejsza powierzchnię efektywną PG.

Pow. zabud. z rurami [m2]

Pole liczbowe. Powierzchnia zabudowana pokryta rurami OP (np. pod meblami przesuwanymi), która zostaje wliczona do powierzchni efektywnej. Należy dodatkowo określić stopień uwzględniania mocy z takiej powierzchni zabudowanej.

% uwzględniania mocy pow. zabud.

Pole liczbowe. Procentowo określany stopień uwzględniania mocy z powierzchni zabudowanej pokrytej rurami.

Pow. efektywna. [m2]

Pole liczbowe. Powierzchnia efektywna danej PG – powierzchnia podłogi pokrytej rurami grzejnymi. Wartość w nawiasie oznacza powierzchnię wyznaczoną z rysunku, wynikającą z odjęcia od powierzchni PG w świetle ścian pasów nie pokrytych ogrzewaniem przy ścianach oraz powierzchni zabudowanej nie pokrytej rurami. Powierzchnia efektywna może też zostać narzucona ręcznie. Wpisanie „?” powoduje powrót do wartości domyślnej.

Pow. do zest. [m2]

Pole liczbowe. Powierzchnia do zestawienia, uwzględniana przy obliczaniu zestawienia materiałów takich jak płyty izolacyjne lub systemowe, (czyli bez odejmowania pasów brzegowych). Domyślnie jest to powierzchnia w świetle ścian. Na zawartość tego pola należy zwrócić uwagę, gdy powierzchnia efektywna jest narzucona ręcznie. Pole to umożliwia też uwzględnienie podczas tworzenia zestawienia materiałów izolacyjnych całej powierzchni pomieszczenia, w sytuacji, gdy rury grzejne (a więc PG) pokrywają tylko jego część. Należy wtedy wpisać do tego pola w miejsce wartości w nawiasie powierzchnię całego pomieszczenia.

Strefa brzegowa ...

Pole kompleksowe. Pole umożliwiające dowolne określenie strefy brzegowej w ramach danej PG:

W górnej części okna znajdują się przełączniki, umożliwiające określenie czy SB nie występuje, stanowi część PG czy też cała PG stanowi strefę brzegową. Jeżeli zaznaczone jest, że SB stanowi część obwodu macierzystego, uaktywnia się środkowa część okna, umożliwiająca określenie, przy jakich krawędziach PG występuje SB, jaką ma szerokość oraz jakiego jest typu – utworzona przez zagęszczenie układania przewodów (zSB) czy stanowiąca pierwszą część obwodu (podłączona jako pierwsza – pSB). U dołu okna widoczne jest okienko pokazujące aktualną powierzchnię SB.

Pole można edytować poprzez wpisanie litery skrótu i naciśnięcie klawisza Enter: „C” – cała PG ma stanowić SB, „B” – brak SB, „Z” – część przez zagęszczenie, „P” – część jako pierwsza.

Okładzina

Pole wyboru. Pole to służy do określenia typu i oporu okładziny / wykładziny podłogowej. Opór okładziny ma bardzo duże znacznie podczas obliczeń ogrzewania płaszczyznowego. Wartość domyślna w nawiasach jest brana z danych ogólnych. W celu wprowadzenia żądanej wartości można ją wpisać wprost z klawiatury lub skorzystać z listy dostępnych wariantów, ukazującej się po naciśnięciu przycisku po prawej stronie pola. Lista możliwości do wyboru w polu zależna jest od wybranego producenta ogrzewania podłogowego. Opór okładziny musi się mieścić w granicach 0 ... 0,15 [(m2 K)/W].

Konstr. podłogi ...

Pole kompleksowe. Konstrukcja podłogi. Można otworzyć do edycji okienko, w którym następuje wybór automatycznego definiowania wariantów izolacji lub ręcznego określenia warstw izolacji, a także można zadać grubość wylewki:

W górnej części okna jest pole z przyjętą okładziną. Poniżej znajduje się pole, w którym można wpisać maksymalne dopuszczalne obciążenie robocze [kN/m2]. Wartość wyświetlona w nawiasach oznacza maksymalną wartość obciążenia odczytana z opcji projektu dla wybranego systemu.

Poniżej jest pole „Wylewka” z sumaryczną grubością wylewki (grubość betonu nad rurą + średnica rury + prześwit pomiędzy rurą a izolacją). Wartość domyślną stanowi minimalna grubość wylewki odczytana z katalogu, zależna od wybranego systemu PG (sposób mocowania i stosowany rodzaj wylewki) oraz wartości max. dopuszczalnego obciążenia [kN/m2]. Grubość wylewki będzie zwiększana/zmniejszana wraz ze zwiększeniem/zmniejszeniem maksymalnego obciążenia roboczego.

Pole „Su” oznacza grubość wylewki liczona od płaszczyzny stycznej do rur do płaszczyzny okładziny.

Obliczona grubość wylewki może zależeć również od wybranego w opcjach projektu rodzaju jastrychu – zobacz rozdział 3.4.7.

W środkowej części okienka znajduje się przełącznik pozwalający na zmianę pomiędzy automatycznym (wartość domyślna) i ręcznym wyborem konstrukcji PG. W przypadku, gdy wybrane jest określanie ręczne, można wybrać jedną z dostępnych konstrukcji PG widocznych po rozwinięciu listy lub indywidualnie określić poszczególne warstwy w tabelce. Dostępne są maksymalnie 3 warstwy izolacji – płyta systemowa oraz 2 warstwy płyt izolacyjnych.

Pole „Min. opór wg EN 1264” przedstawia wartość jaką powinna spełniać konstrukcja PG, aby jej izolacyjność była zgodna z normą. Jeśli pole jest zaznaczone na czerwono to oznacza, że nie został spełniony wymóg minimalnej izolacyjności z powodu zastosowanej konstrukcji PG w stosunku do jej zastosowania (wartość ti poniżej).

W dolnej części znajduje się pole podające wskaźnikowy opór cieplny stropu i jego grubość. Wartości te można edytować, co pozwala na opis przypadków nietypowych. W prawym dolnym rogu okienka wyświetlany jest sumaryczny opór cieplny przy przepływie ciepła w dół [(m2 K)/W], jaki będzie uwzględniony podczas obliczeń.

Wariant ułożenia ...

Pole wyboru. Możliwość określenia sposobu ułożenia rur grzejnych w ramach PG. Podczas automatycznego rysowania program będzie stosował wybrany sposób. Pole to ma częściowo charakter informacyjny, jednak niektóre z opcji wpływają na inne pola. Przy wyborze opcji „Poj. meander” (pojedynczy meander) nie ma możliwości zastosowania strefy brzegowej utworzonej poprzez zagęszczenie układania przewodów (zSB) – program wyświetla błąd przy przejściu do obliczeń.

Przyłącza ... [m]

Pole kompleksowe. Pole to wyświetla sumę długości przyłączy przechodzących przez daną PG. Szczegółowy opis tabelki przyłączy znajduje się w rozdziale 6.3.3.3.

Rodzaj opisu

Pole wyboru. Możliwość wyboru z listy rodzaju opisu PG na rysunku. Po wyborze „Konfiguruj” otwiera się okno wyglądu elementów, w którym można tworzyć (poprzez skopiowanie) i konfigurować opisy elementów na rysunku. Po zadeklarowaniu nowego opisu jest on dostępny w rozwijanej liście w tabeli.

Opis na wydruku

Pole wyboru. Umożliwia wyłączenie drukowania pola zawierającego opis PG.

Max DeltaP [kPa]

Pole liczbowe. Maksymalny spadek ciśnienia na PG. Wartość w nawiasach oznacza przyjęcie wartości domyślnej z danych ogólnych.

Stan elementu

Pole wyboru. Możliwość wyboru z listy aktualnego stanu elementu: istniejący lub projektowany. Wybór w tym polu ma jedynie wpływ na zestawienie materiałów.

Std. dane ogólne

Pole wyboru. Możliwość wyboru, czy dana PG korzysta ze standardowych danych ogólnych. Domyślnie ustawione „Tak”. Po przełączeniu na „Nie” w tabeli danych pokażą się dodatkowe pola, umożliwiające zmianę danych ogólnych:

Pola te umożliwiają zmianę systemu mocowania na inny niż wybrany w danych ogólnych system domyślny, zmianę typu i / lub średnicy stosowanej rury, indywidualne skonfigurowanie dostępnych odstępów układania oddzielnie dla SW i SB oraz zmianę ograniczeń w zakresie wychłodzenia czynnika w pętli (różnica temperatur – Dt/Dq), również oddzielnie dla SW i SB.

W programie można również narysować podłogę grzewczą w obszarze pomieszczenia wykorzystując element ręcznego rysowania „Podłoga grzewcza (rysowana ręcznie) . W takim wypadku kształt PG narzucany jest przez Użytkownika.

¨ Aby przyspieszyć projektowanie istnieje w programie funkcja szybkiego wstawiania powierzchni grzewczych. Do tego celu wykorzystujemy polecenie „Wstaw PG do każdego pomieszczenia” z menu głównego „Elementy” lub klikamy na ikonkę dostępną na pasku narzędzi „Płaszczyznowe”.